Ik zie

Op de fotografieopleiding kreeg ik de opdracht om tijdens de Museumnacht te fotograferen. Samen met mijn mede-studenten.
Een vrije opdracht; wat en hóe we fotografeerden mochten we zelf weten.

Tijdens de nabespreking vroeg mijn docent: "Waren jullie wel op dezelfde locatie?"
Pas veel later ontdekte ik waarom.
Ik fotografeerde niet de kunstwerken.
Mijn aandacht bleef hangen bij de mensen en hun verwondering.

Toen ontdekte ik dat kijken en zien twee verschillende dingen zijn.
Sindsdien kom ik die verwondering overal tegen.
Ook tijdens een afscheid.

Er is een vóór en een ná.
Na een afscheid krijgt het leven langzaam een andere vorm.
Vaak ben je niet meer dezelfde als daarvoor.
De stoel die leeg blijft.
De zaterdagmorgen die anders voelt.
De koffie die je ineens alleen drinkt.

Het fotoalbum ligt naast je.
Niet om terug te gaan.
Maar om opnieuw dichtbij te laten komen wat zo gewoon was.

Ik kom graag al eerder langs. Even kennismaken. Daarna mag alle aandacht naar het afscheid. Niet meer naar mij.