Over Ilja

Tijdens mijn fotografieopleiding kreeg ik de opdracht om tijdens de Museumnacht te fotograferen.
Samen met mijn medestudenten. Tijdens de nabespreking vroeg mijn docent:
"Waren jullie wel op dezelfde locatie?"
Dat bleek zo te zijn.
Toch kwamen we met totaal verschillende foto's terug.

Waar anderen de kunstwerken fotografeerden, bleef mijn aandacht hangen bij de mensen die ernaar keken.
Bij hun verwondering.

Misschien ontdekte ik daar wel dat kijken en zien niet hetzelfde zijn. Sindsdien zoek ik niet alleen naar wat zichtbaar is,
maar vooral naar wat zich tussen mensen afspeelt. Dat is wat ik blijf zien.

Ook bij een afscheid.

Een arm om een schouder.
Een kleinkind dat tegen opa aankruipt.
Een hand die wordt vastgepakt.
Een stilte waarin alles wordt gezegd.

Vaak zijn het de gewone momenten die van onschatbare waarde blijken. Want het gemis zit in de gewone dingen:
De stoel die leeg blijft.
De zaterdagmorgen die anders voelt.
De koffie die je ineens alleen drinkt.

Het fotoalbum ligt naast je.
Niet om terug te gaan.
Maar om dichtbij te laten komen wat zo gewoon was.

 

Als afscheidsfotograaf kom ik graag vóór de uitvaart even kennismaken.
Dan weet u wie ik ben en weet ik wie u bent. Zo ontstaat vertrouwen, zodat u mij tijdens de uitvaart weer mag vergeten.