Je verdriet een plekje geven

“Je moet je verdriet een plekje geven”.

Dit is een veelgehoorde uitspraak als iemand rouwt om de dood van een dierbare.
Tegen deze uitspraak is nogal een aversie ontstaan in de uitvaart- en rouwwereld.


“Hoe dan? Waar dan? Moet ik het oppakken en in de kast zetten? Wat moet ik hier nu mee?”,
“Dingen geef je een plekje, emoties en gevoelens niet” lees ik, als ik op dit onderwerp google.

Nu voel ik me heel rebels want ik geloof namelijk wél dat je je verdriet een plekje kan geven, zelfs móet geven.

Verdriet heeft altijd met liefde te maken

Als iemand doodgaat waar je veel van houdt, ben je verdrietig. Je mist iemand enorm. Het heeft impact op heel je leven. Het verdriet is niet zomaar over.

Er kunnen nog veel meer gevoelens zijn als iemand doodgaat. Je kan bijvoorbeeld boos zijn maar ook opgelucht. Ik zal hier later meer over schrijven. Maar voor nu hou ik het even bij verdriet.

Je verdriet is dus niet zomaar over. En dat hoeft ook niet. Het mag er zijn. Verdriet heeft altijd met liefde te maken.

“Verdriet is normaal gedrag van normale en evenwichtige mensen die in staat zijn om liefde te geven en liefde te ontvangen”

Manu Keirse

Er is dus niks mis mee om groot verdriet te voelen. Denk dus ook nooit dat er iets mis is met jou, als je veel verdriet voelt.

Maar wat moet je ermee? Móet je er iets mee?

Het valt mij op dat de begrippen “verdriet verwerken” en “loslaten” en “verdriet een plekje geven” vaak door elkaar worden gehaald. Deze begrippen worden als synoniem voor elkaar gebruikt. Toch zijn het drie verschillende begrippen met verschillende betekenissen. Het kan wel een verklaring zijn waarom er zo krampachtig wordt om gegaan met het begrip “je verdriet een plekje geven”.

Verweven

Laat ik voorop stellen dat ik niet geloof dat je je verlies kunt verwerken. Verwerken veronderstelt dat er een eindpunt aan zit. Ik geloof dat je je verlies en je verdriet verweeft in je leven. Het hoort bij jou, het vormt je. Dat wil niet zeggen dat je hele dagen verdrietig bent of nooit meer vrolijk kan zijn. Het wil zeggen dat je een manier vindt om ermee om te gaan, om door te leven, om verder te leven. Het zou toch ook raar zijn om iemand, die zoveel voor je betekent heeft, weg te stoppen, te verstoppen, te doen alsof hij nooit bestaan heeft, terwijl hij of zij zo’n belangrijk deel van je leven uitgemaakt heeft en nog steeds uitmaakt.

Loslaten

Je moet je geliefde overledene loslaten, wordt wel gezegd. Wat is loslaten dan? Loslaten betekent niet dat je iemand moet vergeten of nooit meer aan diegene mag denken. De fysieke relatie is er niet meer maar de band die je met iemand had en de liefde die je voor iemand voelt, zijn niet weg. Deze blijven bestaan. Je moet alleen een andere manier vinden om hiermee om te gaan.

“Afscheid nemen is niet loslaten maar op een andere manier vasthouden” zegt Manu Keirse.

Je verdriet een plekje geven

Je verdriet een plekje geven betekent niet dat je een lade opent, het verdriet erin propt en snel de la met handen en voeten dicht doet, de sleutel omdraait en inslikt zodat je er nooit meer bij kan. Het betekent niet dat je het ergens neer moet zetten en er nooit meer naar mag kijken.

Je verdriet een plekje geven betekent ook niet dat je er klaar mee bent als je het een plekje gegeven hebt.


Maar wat betekent het dan wel?

Op jouw manier, jouw tijd en jouw tempo

Je verdriet een plekje geven betekent dat je op jouw manier mag rouwen. Op jouw tijd en op jouw tempo. Er staat geen tijd voor. Jij bepaalt hoe je dit wil doen. Dat kan niemand anders voor jou beslissen, ook al zijn de adviezen nog zo goed bedoeld. Het is belangrijk dat je je verdriet doorleefd om verder te kunnen, hoe pijnlijk dat ook is. Daarvoor is het soms nodig om je verdriet een plekje te geven. Om op adem te kunnen komen en daarna weer verder te gaan.

Rouwen is geen constant proces dat precies volgens taken of fasen gaat. Rouw is grillig en komt vaak op momenten dat je het net helemaal niet kan gebruiken.

Overweldigend

Verdriet is soms overweldigend. Het is veel, te veel soms. Je verdriet kan invloed hebben op je functioneren, je denken. Je raakt oververmoeid en vindt geen rust meer. In je hoofd is het een chaos en een wirwar aan gedachten. Soms kom je er niet aan toe om te voelen wat je voelt, je verdriet toe te laten. Je moet nog zoveel…het komt later wel.

En later wordt later…en later…maar daarna…en daarna… en later wordt later…en later…

Dat kan voor problemen zorgen.

Verdriet parkeren

Daarom is het goed om regelmatig bij je verdriet stil te staan en als het, voor nu, even te overweldigend is, is het niet erg om het even te “parkeren”. Je geeft het even een plekje tot het weer wat rustiger is.

Het verdriet stop je niet in de la met de ingeslikte sleutel maar je zet het voor de deur, op de parkeerplaats.Je loopt er niet voor weg. Maar je ziet het staan en weet dat het er is. Het is niet dat je het negeert en je ontkent het ook niet. Maak het eventueel tastbaar, geef het een kleur, een vorm. Je bent je er bewust van maar nu hoef je er even niks mee.

Wat kan het fijn voelen om je verdriet even te parkeren. Het staat op een veilige plek op jouw te wachten.

Een plekje geven in je hart

Ook geloof ik dat je je verlies en verdriet een plekje mag geven in je hart. Het hoort bij jou, het is deel van jouw leven. Waarom zou je dat niet in je hart mogen bewaren?

Als verdriet voor liefde staat, waar kun je het dan beter bewaren dan in je hart? Waarschijnlijk woonde je geliefde dierbare voor zijn of haar dood ook al in je hart.

Maak een hartkamer vrij, richt hem in, knus en warm en laat je dierbare geliefde er wonen. Met alle mooie herinneringen, alle liefde, alles wat je dierbaar is, alles wat je van hem of haar geleerd hebt, met alles wat voor jou belangrijk is.

Dus ja, rebels misschien, maar ik geloof wel degelijk dat je je verdriet een plek kan geven. Ja, zelfs móet geven. Om door te kunnen gaan met je leven. Met de liefde in je hart. De liefde die je door mag geven. Stuur het de wereld in.

Is het niet mooi om iemand zo in liefde voort te laten leven?

Soms een enkele keer

’Soms, een enkele keer,
met heel veel moeite en voornamelijk toevallig,
lukt het iemand
om met beide armen zijn verdriet te omvatten.
Hij tilt het op
Laat de deur niet op slot zijn nu…
Hij duwt hem open met zijn knie
en loopt met grote breedsporige passen naar buiten.

Kijk uit! roept hij
want het verdriet is zo groot dat hij er niet overheen kan kijken,
en doorzichtig is het nooit.
Ver weg, in een sloot of op een drassige plek
onder populieren
of achter een scheve schutting tussen autobanden,
speelgoed, resten van een vuur,

gooit hij het neer

en fluitend loopt hij terug naar huis’

Toon Tellegen

 Ilja-Verstraten-je-verdriet-een-plekje-geven-steen-in-water

Wat vind jij? Mag je je verdriet ‘een plekje geven’?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening. Vind jij dat je je verdriet een plekje mag geven? Of dat je je geliefde dierbare een plekje mag geven in je leven?

Creatief rouwen

Je kunt je verdriet ook een plekje geven door er fysiek mee aan de slag te gaan. Door je creativiteit erop los te laten. Je hoeft niet te kunnen tekenen of schilderen. Het gaat om het proces, niet om het resultaat. Het hoeft ook niet direct af. Je kan zo lang als je wil over iets doen en aanpassen en toevoegen en opnieuw beginnen. Wat goed voelt voor jou. Ook al is dat niet het doel, toch zul je verbaasd zijn over het uiteindelijke resultaat. Heb je zin om hiermee aan de slag te gaan? Kijk dan eens bij mijn cursus creatief rouwen.

Contact

Heb je vragen of wil je hier verder over praten? Dan mag je altijd contact met me opnemen.